Unha investigación a cargo das universidades de Santiago, A Coruña, Newcastle e St Andrews, así como o CSIC, profunda no rol do mosteiro de Samos como axente ordenador do territorio en Galicia e O Bierzo.
Este estudo multidisciplinar demostra que o comezo da formación da paisaxe en terrazas (terras de cultivo contidas por un valado de pedra nun terreo moi pendente) que rodea ao mosteiro iniciouse durante a Idade de Ferro, moito antes da súa fundación, coa deforestación para a creación de campos de cultivo de cereal e pastos.
Así, o artigo, publicado por ‘Journal of Archaeological Science: Reports‘, constata como os períodos Baixomedievo e Idade Moderna representan os de maior actividade na reconfiguración da paisaxe de terrazas de Samos, cun papel de ordenación do territorio en Galicia e O Bierzo.
Este convento remóntase, polo menos, ao ano 665, tal e como figura nunha inscrición nos seus muros, actualmente perdida, e foi reconstruído polo bispo de Lugo Ermefredo. “O mosteiro erixiuse durante a Idade Media nun dos máis poderosos de toda Europa e tiña posesións en diversos lugares de Galicia e O Bierzo”, explica o proxecto Arpamed, no que se enmarca a investigación, liderado polo profesor da USC José Carlos Sánchez Pardo.
Así mesmo, explícase a súa influencia non só como centro relixioso, senón polas súas funcións sociais, culturais, agrícolas “e mesmo industriais”. Noemí Silva-Sánchez, do Incipit-CSIC, é a primeira autora do traballo que tamén asinan: Tim Kinnaird, de St Andrews; José Carlos Sánchez Pardo, da USC; Marcos Fernández-Ferreiro, da USC, Estefanía López-Salas, da UDC; e Sam Turner, de Newcastle.
No estudo analízanse dúas zonas de terrazas dos séculos XIII e XVII, así como a significación de cultivos como as vides, maceiras e o liño. O mosteiro de Samos pertence á orde dos benedictinos, os cales tiveron gran influencia, do mesmo xeito que o Císter, na expansión destes cultivos.
