Onte, por vez primeira en moitas semanas, vin pasar dous avións nun espazo curto de tempo. O estado de alarma deixou o ceo case en exclusiva para os animais que o habitan transitoriamente e xa non se vían aló no alto eses rastros de condensación que deixan os paxaros mecánicos tras de si.
O primeiro dos avións vino algo antes da hora de xantar. Estaba limpando as ventás do meu cuarto e observei unha liña finísima que avanzaba alí, por riba de todo. Quíxeno fotografar, coma quen pretende gardar para sempre unha sensación inaugural logo dun tempo de ausencias.
O segundo avión pasou á media tarde. Xogamos a adiviñar de onde viña e cara a onde se dirixía, en base a aquela pegada que deixaba ás súas costas. O final do ronsel miraba cara a parte sur e afastábase dela. O trazo de vapor era máis groso ca o que vira pola mañá e permaneceu máis tempo suspendido no azul do ceo.
Aquel ronsel do avión atravesoume a min segundo ía furando tamén o ceo. Foi, para min, un signo da volta á normalidade. A desescalada levada á práctica. Pasou un pouco o mesmo coa chuvia de hoxe, que nos colocou unha cuberta gris por riba das cabezas despois de días solleiros que, paradoxicamente, nos nubraban as ideas.
Cal será a pegada que deixemos nós despois de todo isto? E que pegada vai deixar todo isto en nós? Será máis evidente, coma a do segundo avión, ou será fina e case imperceptible coma a do primeiro?
