Ramón González Rey | Despois do primeiro brote do coronavirus, de meses de anguria e de corentena, a desescalada trouxo de volta os paseos ao aire libre, os encontros, as cervexas nas terrazas dos bares ou as comidas en familia. Todas actividades polas que deveciamos despois de meses de confinamento. Tamén trouxo de volta a música, que nunca marchara, pero que durante a reclusión reivindicou quizais máis ca nunca a súa importancia nas nosas vidas, a súa capacidade para emocionarnos e para recoñecer os nosos sentimentos e emocións nos sons que interpretan outras persoas.
Tamara Lorenzo Gabeiras, natural de Ortigueira pero que viviu boa parte da súa vida na Mariña Lucense, na vila de San Cibrao, exerce como pianista no Teatro de Meiningen (Meiningen Staatstheater), en Alemaña. Estes días cóntame que regresará aos concertos dun xeito un tanto especial, virtual. Pregúntolle se falamos á volta do recital para que comparta a súa experiencia, a da emoción dunha música que volve ao oficio.
A VOZ DE TAMARA
P: Que sensacións tiveches?
R: A maior sensación foi que este novo formato deu lugar a unha gran pregunta interna que aínda teno por contestar. Para quen e por que tocamos. Para o compositor, para servir á música en si (de ser isto, que significa realmente), para a xente, para nós, para o outro músico ou músicos cos que estamos a tocar no momento… e unha vez que nos decidimos por un destes receptores viría a pregunta de “por que?”. Desfrutei moito da experiencia de traballar para este proxecto e de tocar desta forma. E agradezo que provocase o nacemento de todas estas preguntas para as que creo é necesario ter unha resposta clara.
Podes ler a entrevista completa de Ramón González Rey no Xornal da Mariña. A peza forma parte dun ‘Diario de corentena‘ —agora ‘Diario de desescalada’— conxunto que se ha ir escribindo dende o Lugo Xornal, o Xornal da Mariña e o Xornal de Lemos.
