Este martes fanse 16 anos do falecemento de Manuel María. O escritor, académico e político lucense finaba na súa casa da Coruña a piques de facer 75 anos e deixando ás súas costas unha extensa traxectoria literaria e, sobre todo, poética. A vea lírica de Manuel María é xustamente a que hoxe lembran as ducias de tuiteiros que, aproveitando a súa efeméride, devolveron á lembranza algúns dos seus versos máis coñecidos.
“A patria érguese no territorio da nosa intimidade, na nación do noso sentimento colectivo.” #ManuelMaría pic.twitter.com/pJ0OL8kULq
— Adrián R. Bravo (@adrianrbravo) September 8, 2020
Pouco importa que a ave da esperanza
ou a chispa amarela do desexo
crucen por nós como un salouco
para converterse en néboa
ou sombra esvaída na lembranza. https://t.co/MWw3PtS71Q— Esperanza Gama (@spezaga) September 7, 2020
«A Terra Cha somentes é:
un pobo aquí, outro acolá,
mil arbres, monte raso,
un ceo chumbo e tráxico
no que andan as aves a voar.
O resto é soedá».✍Manuel María pic.twitter.com/WmM2kg978O
— Carlos Rodríguez Pérez (@xcarlosrope) September 7, 2020
Un poema é un ser vivo que anda,
respira, soña, chora, salouca
ama, berra, cintila e escurece,
cala, aborrece a mentira,
sinte odio e tenrura, desángrase,
fala de intimidade a intimidade
coas cousas e coa xente…✍Manuel María pic.twitter.com/p5qwXkv27o
— Carlos Rodríguez Pérez (@xcarlosrope) September 7, 2020
María, nado en Outeiro de Rei en 1929, debuxou unha extensa traxectoria poética que non pode ser comprendida sen facer fincapé no seu talante político e socialmente comprometido. Nos últimos anos da ditadura xogou un papel activo na reorganización da oposición política clandestina, unha pulsión que o había de acompañar á democracia. En 1979 conseguiría ser concelleiro de Augas e Recollida do lixo de Monforte de Lemos da man da BN-PG, pero abandonaría a política logo de non conseguir chegar ó senado en 1982.
Ao longo da súa via cultivaría unha extensa obra poética –coñécenselle máis de 50 poemarios entre 1950 e os publicados postumamente- que tamén viría aderezada de traballos narrativos, unha ducia de obras teatrais e mesmo notables incursións no xénero do ensaio. Nos anos derradeiros do réxime franquista traduciría a obra Os Vellos non deben de namorarse, de Castelao, ao castelán.
