Carmen pasa dos corenta anos, vive nun piso de aluguer nunha cabeceira de comarca rural. A maior parte da súa vida laboral estivo ligada á hostalaría, á cociña ou ben foi camareira de cuartos en hoteis. Conta que o último lugar onde estivo traballando “ía moi ben, mais as condicións eran terribles, traballaba de noite e para coidar o neno tiña que estar aquí a miña nai”. O hotel pechou. Carmen leva desde entón case catro anos sen traballo.
A isto engádese que a súa situación persoal pasa por unha tramitación de divorcio paralizada polo estado de alarma. Vive soa co seu fillo de sete anos e paga un aluguer de 300 euros. Para facerlle fronte, di, “cobro a RISGA, que son catrocentos euros e pico e o pai do rapaz pásame diñeiro cando quere ou pode. Tamén cobrei a axuda familiar durante dous anos”.
O DÍA A DÍA
A alimentación, as facturas e outros gastos necesarios, son o gran cabalo de batalla para Carmen e todas as persoas que viven unha situación semellante. Recorre a Portas Abertas, unha asociación que busca a mellora da calidade de vida das persoas que viven no rural. “Recibo alimentos non perecedoiros, merco conxelados e peixe. Se merco polo, o máis barato”. “Non fago moita comida e se fago de máis, conxéloa”. Ela mesma recoñece que fai equilibrios para que non falte de nada. Tamén conta coa axuda de veciñas que “teñen galiñas e me pasan ovos”.
Sobre os pagamentos de luz e auga, Carmen sinala que “as facturas de luz págamas a Xunta. Logo cada certo tempo venme a factura de gas e se non podo pagar non mo cobran”. Aínda así, ela mesma di que non pode estar acumulando facturas porque logo non pode pagar toda esa cantidade de diñeiro. “Vou pagando cando podo”. “A outra factura é o teléfono, que cando me pasan a paga xa mo descontan”.
Podes ler a reportaxe completa, da man de Moncho Mariño, no Galicia Confidencial.
