Ramón González Rey | O pasado martes, Fernando Simón, director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias do Ministerio de Sanidade, viuse obrigado a lembrar que nas anteriores 24 horas contabilizáranse 176 mortes por coronavirus para un total de 26.920 falecementos desde o inicio da pandemia (27.321 mortos a día de hoxe). O epidemiólogo instou a non esquecer “o que viviron os sanitarios e a poboación” ao fío das imaxes de terrazas abarrotadas, despois de que o luns se permitise con restriccións o inicio da actividade hostaleira.

O pasado xoves, gobernos locais da Mariña Lucense lembraron que, malia a apertura de determinadas actividades, seguimos en estado de alarma e a lidiar cunha emerxencia sanitaria, probablemente a de maior magnitude que viviremos nas nosas vidas. Á volta da esquina está unha fin de semana na que abrirán moitos comercios hostaleiros e no que se presumen moitos desprazamentos a segundas residencias dentro da provincia, polo que non faltan as voces que piden cautela, non esquecer o risco que, de non ser precavidos e evitar aglomeracións, asumimos non só para as nosas vidas senón tamén para as dos veciños.

O QUE VIVIMOS

O que viviron os sanitarios e a poboación está contado, mellor ou peor. As fendas da sanidade pública e a especulación (é o mercado, amigo) con armas ou con elementos de protección básicos, que deixaron aos profesionais sós na area contra os leóns, coas pantallas feitas por voluntarios a modo de escudo; a morte de centos dos nosos maiores, que tiraron de nós antes e despois da crise de 2008, confinados en residencias que non están para curar; a obriga das pequenas empresas, do comercio e a hostalería, de pechar ou partir de novo de cero; a precariedade que leva a ducias de familias a solicitar a axuda dos servizos sociais despois de dous meses de inactividade. E queda aínda moito por contar.