Falta de persoal e condenas por vulnerar dereitos laborais, sobreocupación, algunha sentenza máis puntual por neglixencias e un total de 33 expedientes sancionadores da Xunta no que vai desta Lexislatura, que botou a andar en outubro de 2016. Son puntos que debuxan o mapa de carencias que xa había nas residencias galegas antes de que a crise sanitaria do coronavirus as situase no foco. Así o ratifican fontes xurídicas, sindicais e da Administración galega consultadas. Todas coinciden en que non se poden converter os “fallos” detectados nunha causa xeral contra un sector que, pola súa banda, defende o seu labor e pide ter en conta o carácter “sanitario” da crise da COVID-19, así como a súa especial incidencia letal nos maiores, antes de caer en xuízos errados.
Premisa que comparte o subdirector de Inspección de Servizos Sociais na Xunta, Fernando González, quen incide en que “as residencias non son hospitais”. “É algo que convén lembrar agora con esta crise, teñen as súas instalacións e persoal con características propias do que son, centros para que os maiores poidan vivir”, subliñou.
O feito é que, do mesmo xeito que no resto de España, en Galicia as residencias, con centos de contaxios e un alto número de falecidos, seguen sendo un dos principais focos de preocupación da COVID-19. A día de hoxe a Xunta púxose ao mando de cinco delas: a residencia Porta do Camiño (Santiago), a de Fundación San Rosendo en Baños de Molgas (Ourense), a DomusVi Cangas, a DomusVi Barreiro e A nosa Señora de Fátima (O Barco de Valdeorras).
As dúas primeiras foron habilitadas para recibir a usuarios destes centros que padezan a enfermidade e as outras tres, intervidas.
