Entre todos os encontros cancelados nos últimos meses, houbo un que me fastidiou especialmente por tan agardado que era. Quedaramos en vernos no mes de abril e así o apalabraramos hai xa ano e medio. Eu gardaba por escrito a promesa desa xuntanza, como a proba dunha relación iniciada que unha conta estender no tempo por moito que iso implique dores de cabeza. Xa sabedes: ‘non o quero, pero necesítoo’.
As circunstancias impediron daquela a nosa cita, que, por outra parte, nada tiña de romántica. A anulación chegou por teléfono e eu entendino perfectamente. Xa contaba con iso. De feito, para ser sincera, a verdade é que naqueles días non me prestaba nin un chisco atoparme co suxeito en cuestión. Canto máis lonxe, mellor.
O que non supoñía eu —inocente de min!— é que o tal Sergas e mais eu tardariamos tanto en volver cadrar para resolver aquel asunto que quedara pendente. Agora di que ata o vindeiro verán nada! Aló van ir dous anos de espera. Outra vez…
Dixo que cambiara, que se volvera mellor nestes últimos dez anos, que agora trataba mellor as profesionais que o constrúen… Eu oínas queixarse durante toda a pandemia —e moito antes!—, así que agora non serven convites a cafés para recuperar a súa confianza. É o conto de sempre, amigas, a vella (a)normalidade ás voltas.
[ Esta peza forma parte dun ‘Diario de corentena’ —agora ‘Diario da nova normalidade’— que se ha ir escribindo dende o Lugo Xornal, o Xornal da Mariña e o Xornal de Lemos ]
