Manuel Díaz | Durante as semanas de confinamento obrigatorio que pasamos (e as que faltan…) tivemos tempo para meditar amplamente sobre a situación, a nosa e a do mundo externo. En realidade moito tempo non, xa que a ansia por “ver” como está a situación do país a moitos fainos estar ancorados durante horas fronte ao televisor, coa pausa ás 20 h para saír a aplaudir.

O que se supón unha medida imprescindible para tentar evitar unha expansión xeneralizada do “bicho” xa que non hai Sistema Sanitario nin aquí nin en ningures do Planeta que o soporte, está a permitir aflorar as frustracións persoais dunha poboación, maioritariamente, falta da necesaria e imprescindible cultura política que impida que as mentiras disfrazadas polos políticos mediocres a manteñan no letargo necesario para o desmantelamento do Público.

Nalgunhas cidades vemos como se increpa desde os balcóns ás persoas que van pola rúa aínda descoñecendo os motivos que puidesen ter para “saltarse” o confinamento, noutros lugares chamado “toque de queda”. Así vemos como son increpadas persoas que van ou regresan dos seus traballos en tendas de alimentación, hospitais, axuda a domicilio, e mesmo persoas con necesidades especiais ás que o peche os está matando.

OS ‘BALCONAZIS’

Eses “balconazis” teñen fillos? Realmente pódese dicir que estamos nun inmenso cárcere onde os carceleiros son os propios presos. Con todo, moitos dos que cospen a bilis desde os balcóns, organízanse para ir ao súper a comprar todos os días, ou sacan ao can 18 veces no día. Certo que hai moita improvisación por parte dos gobernantes, algúns levan anos dilapidando os bens públicos, privatizando unha Sanidade que agora estamos a ver imprescindible.