Este proxecto xurdiu a comezos de 2015, con Lara Álvarez coma vicepresidenta na Deputación e José López Orozco aínda alcalde de Lugo. O obxectivo era asignar fondos provinciais para iluminar o paseo do río Rato, «unha zona fluvial rehabilitada pola que os cidadáns realizan deporte e gozan do medio que rodea á cidade de Lugo», intervención que serviría para «gozar del o maior número de horas e incrementar o nivel de seguridad».
O inicio do expediente de contratación fíxose en outubro do mesmo ano sen que o departamento redactor do proxecto tivera coñecemento, polo que houbo que deixar sen efecto o acordo inicial e asinar un novo, con algunha modificación no convenio entre o ente provincial e o concello capitalino. Aínda que fora aprobado un gasto de 1.364.913 euros en marzo de 2016, o Grupo Mariño resultou adxudicatario en xullo de 2017 cunha oferta de 749.474 euros.
Dende o comezo das obras, grupos coma Lugo De Cara Ao Miño, Equo ou Adega denunciaron que a instalación das luminarias –co correspondente corte de árbores– diminuiría o valor ecolóxico do cinto verde de Lugo, onde habitan paxaros, esquíos e salamántigas protexidas, e tamén o paisaxístico, pola presenza de elementos artificiais canda os propios da zona, coma a fervenza.
Aliás, o maior impacto é o que supón a contaminación lumínica, con efectos probados na saúde humana e animal. Este tipo de contaminación está xa regulamentada na Lei 34/2007 da calidade do aire e da atmosfera –que obriga a non alterar as condicións naturais–, e no Real Decreto 1890/2008, que concreta a aplicación de alumeado exterior, malia que sen especificar a afectación no eido natural. Contra a tendencia doutros concellos a renaturalizar, explican estes colectivos, Lugo incrementa a contaminación lumínica nun espazo de alto valor, comportamento que caracterizan de anacrónico.
Así, alegan que a afluencia nocturna do paseo do Rato non xustifica o investimento e posterior mantemento –que asumirá o Concello e do que aseguran ninguén informou–, especialmente cando existe todo un percorrido no río Miño que xa contaba con iluminación. Tampouco comprenden como é posible instalar os 282 farois previstos e deixar outros equipamentos coma papeleiras ou mesmo a ponte sen arranxar.
Todo isto sucede á beira do Centro de Interpretación Terras do Miño, onde os raparigos aprenden a respectar o medio ambiente. Xunto a estas contradiccións, os grupos ecoloxistas salientan a agresividade dunha obra con bases de cemento que non respectou a obrigatoria protección da natureza, deixando no proceso plásticos e terra nas augas do Rato.
[…] aos gobernantes– que se manteñan os arredores, os parques periurbanos, tanto do río Miño coma do río Rato. Son espazos naturais de grande interese que se melloraron nos últimos anos, pero que hai marxe de […]