O Tribunal Supremo (TS) rexeitou rebaixar a pena a un home condenado por explotación sexual que alegou que a súa parella “levaba exercendo libremente a prostitución 20 anos e seguiuna exercendo durante os 6 anos” nos que mantiveron a súa relación.
Os maxistrados da Sala do Penal explicaron que dedicarse á prostitución non é delito, pero si é obrigar a unha persoa –a través da violencia, a intimidación ou o abuso de superioridade– exercer a prostitución. Segundo consta na sentenza, á que tivo acceso Europa Press, iso é o que ocorreu neste caso.
Os feitos remóntanse a 2019, cando o acusado –un cidadán romanés condenado en ocasións anteriores por delitos de lesións, ameazas e ameazas no ámbito da violencia de xénero– púxose en contacto co seu expareja ao saír de prisión para pedirlle que se desprazase a Lugo “baixo a ameaza de que, de non acceder, iría buscala e lle desfaría a cara”.
A muller, que estaba en Monforte de Lemos, acudiu ao seu encontro e ambos empezaron a vivir xuntos –primeiro nun hostal e logo nunha casa abandonada–. Segundo os feitos probados, desde finais de abril e ata mediados de maio de 2019 o acusado obrigoulle a “manterse na prostitución”.
O home encargábase de vixiar que ela cumprise con tal labor e, cando non podía, delegaba esta función de vixilancia a outro home de nacionalidade romanesa que non tiña antecedentes penais. O home da muller prostituída era quen quedaba co diñeiro.
VIOLACIÓNS DIARIAS, AMEAZAS E MALLEIRAS
Á marxe, nese período o acusado tamén lle obrigou a “manter relacións sexuais diarias pola mañá á primeira hora e cando acababa a xornada laboral”. Para iso, ameazáballe con esnaquizarlle a cara e dicíalle que se lle denunciaba ía matala.
As agresións e a explotación sexual continuaron ata o 15 de maio, cando o home –tras pelexarse coa muller por teléfono– achegouse ao lugar onde ela exercía a prostitución e levoulla a un canellón no que lle pegou, tiroulle ao chan e deulle “puñadas e patadas” mentres “lle dicía que lle ía a desfigurar a cara e que ninguén lle ía a querer”. Segundo consta na sentenza, non deixou de pegarlle ata que dous mozos chegaron a aquela rúa e el saíu fuxindo.
A Audiencia Provincial de Lugo condenoulle a 25 anos e 3 meses de prisión por un delito de ameazas condicionais, un delito continuado de agresión sexual, un delito de malos tratos no ámbito familiar e un delito de explotación sexual –coas agravantes de reincidencia de parentesco–. O tribunal tamén condenou a 1 ano e 6 meses ao home que vixiaba á vítima cando o acusado principal non estaba: consideráronlle “cómplice dun delito de explotación sexual”.
Desconformes coas condenas, ambos levaron o caso ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia e ante o Tribunal Supremo. O acusado principal insistiu –entre outras cuestións– en que non había probas que acreditasen que o “suposto maltrato” fose habitual nin constancia dunha agresión sexual continuada. Respecto ao delito de explotación sexual, alegou que a muller “levaba exercendo libremente a prostitución 20 anos e seguiuna exercendo durante os 6 anos de relación”.
Sobre este extremo, o Supremo incidiu en que dedicarse á prostitución non é delito, pero si o é obrigar a unha persoa a exercer a prostitución “empregando violencia, intimidación ou engano ou abusando dunha situación de superioridade ou de necesidade ou vulnerabilidade da vítima”.
Na resolución, da que foi relatora a maxistrada Susana Polo, o tribunal avala o testemuño da vítima ao considerar que reuniu todos os requisitos necesarios para erixirse como proba de cargo e que foi confirmado por outras “corroboracións perisféricas”, como as lesiones consecuencias da “malleira”, as declaracións das testemuñas, os restos biolóxicos achados na vítima e o testemuño do condenado como cómplice que admitiu que realizaba labores de vixilancia.
