Como serían as nosas cidades e aldeas se estivesen construídas con perspectiva de xénero?

Ao longo da historia, aos homes foilles asignado un rol na esfera pública; ás mulleres, no ámbito doméstico. Os espazos sempre se viviron diferente. Investigadoras avogan por un cambio de paradigma "que incorpore o principio de transversalidade de xénero": rúas "con ollos" para aumentar a seguridade e reducir as agresións sexuais que coartan "a liberdade" das mulleres.

O urbanismo feminista aposta por poñer no centro a vida cotiá | Fonte: Col·lectiu Punt 6

Os espazos non son neutros. O xeito en que foron creados e o xeito en que son habitados veñen definidos polas sociedades e os tempos. Dende a antiga Grecia, o acceso ao espazo público e á esfera social estaba reservada a un grupo de persoas determinado: o home branco, burgués, varón autónomo. Iso que se deu en chamar BBVA. E aquelas outras persoas que quedaran fóra desa norma quedaban tamén fóra da vida pública e das relacións sociais.

Se facemos correr cara adiante a máquina do tempo, debemos deternos noutro momento clave, os anos trinta. Nesta década, o manifesto A Carta de Atenas senta as bases do novo urbanismo, que queda organizado baixo unha estrita separación dos espazos segundo a súa función: para traballar, para habitar, para descansar, e vías de comunicación para conectalo todo. Unha nova formulación —tomada como referente incuestionable— que priorizaba o movemento privado e que reforzaba uns roles determinados para homes e mulleres.

Así pois, o masculino quedou adscrito á esfera pública, ao traballo produtivo e á racionalidade. O feminino, pola súa banda, quedou suxeito á esfera doméstica, ao traballo reprodutivo, ao coidado e á emocionalidade. Unha posición desfavorable que provocou a feminización da pobreza e a continuación do rol de coidadora das mulleres. Dende ese papel asignado historicamente, os espazos sempre se viviron diferente.

O CAMBIO DE PARADIGMA: O URBANISMO FEMINISTA

Como se habitan os lugares tamén depende de quen os crea, de quen os planifica. A urbanista Amparo Casares comenta que “as cidades teñen a perspectiva de quen as deseña”. Tratouse sempre duns “mecanismos de uso de poder importantísimos” que funcionaron ben como ferramenta para perpetuar actitudes.

DEIXAR UN COMENTARIO

Please enter your comment!
Please enter your name here